+--- به اطلاع همه دوستان می رساند که شماره جدید فصلنامه پرنیان آماده شده و بزودی منتشر خواهد شد.

در این پست، سر مقاله این شماره را می خوانید که به بررسی و توضیح تغییرات رخ داده در نشریه می پردازد.

+---

می خواهیم عوض شویم

می خواهیم عوض شویم، و می خواهیم این عوض شدن هم در برون و درون و هم در قال و حال باشد. آری، بعد از یک سال چاپ شدن پرنیان تصمیم گرفته ایم تا از این به بعد با شیوه ای دیگر و طرحی نو مجله را تهیه کنیم تا شاید بتوانیم نیازهای جمع بیشتری را بر آورده کنیم و این تصمیم در پی شنیدن حرفها، نکته ها و نظرات خوانندگان و کارشناسان امر گرفته شده است. و این را هم خوب می دانیم که در این عوض شدن خطراتی نیز هست، چرا که الزاما باید جاهایی دست به تغییرات و تصمیمات جدیدی بزنیم که نتیجه آن بر خود ما نیز معلوم نیست. بنابراین منتظریم تا نظرات شما را بشنویم و بتوانیم بزودی حالت مطلوب و غایی خود را پیدا کنیم.

این تغییرات در درجه اول در مورد زمان چاپ شدن پرنیان است. پرنیان در این یک سال بصورت فصلنامه منتشر شده و قصد داریم که از نوروز امسال، پرنیان را بصورت ماهنامه منتشر کنیم.

اما تغییر بعدی و مهم تر، در نوع مطالبی است که از این به بعد چاپ خواهد شد. اگر خواننده پرنیان بوده باشید، مطمئنا متوجه شده اید که در این مدت بیشتر سعی ما بر چاپ مطالبی تئوری و فنی بوده و اغلب اتفاقات و وقایع روز در مجله مورد بحث و بررسی قرار نمی گرفته اند  و این عاملی شده بود تا اغلب خوانندگان پرنیان نسبت به نبود مطالب متنوع، کوتاه و ساده تر معترض باشند. اما از این به بعد قصد داریم تا نوع مطالب و سبک نگارش مطالب را تغییر دهیم و ساده و سلیس بنویسیم و با دیدی وسیعتر در مورد اتفاقات روزمره به بحث بپردازیم.

تغییر بعدی نیز اضافه شدن قسمت پرنیان زرد به مجله است. لازم به توضیح است که پرنیان زرد صرفا یک بخش طنز است که اغلب به مسائل مربوط به دانشگاه شهید بهشتی خواهد پرداخت و سعی خواهد شد تا  مشکلات و مسائل دانشگاه در این قسمت با زبانی طنز بیان شود. در مورد این بخش نیز گفتنی است که در حالت طبیعی جای این مطالب در پرنیان نیست اما از آنجا که خلا یک نشریه طنز خوب و قوی در دانشگاه بشدت احساس می شود و گویا کسی نیست که این بار را از روی زمین بردارد و مسئولین این کار نیز، انگار سرگرم انجام امور مهم تری هستند تصمیم گرفتیم که این بخش را به پرنیان اضافه کنیم. تا چه مقبول افتد و چه در نظر آید.

به هر حال، امیدواریم که این تغییرات به بهبود نشریه کمک کرده و همچنین باعث ارتقای کمی و کیفی سطح مخاطبین پرنیان شود.

در پایان؛ تشکر نکردن از کمکها و مساعدتهای جناب حجت الاسلام و المسلمین ودود چیزی جز اسائه ادب نیست و ما هرگز چنین جسارتی نخواهیم کرد، پس از تمام کمکها و راهنمایی های ایشان در جهت چاپ و ارتقاء سطح نشریه صمیمانه تشکر و قدردانی می کنیم.

سردبیر

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم بهمن 1386ساعت 15:47  توسط کانون ادبی پرنیان  | 

مصاحبه با آیدین آغداشلو، گرافیست و نقاش معاصر درباره فروغ فرخزاد پیشنهاد احمدرضا احمدی بود. آغداشلو به عنوان یکی از دوستان بسیار نزدیک فروغ فرخزاد و آشنا به وجوه شخصیتی او، گزینه خوبی برای گفتن حرف های تازه در مورد فروغ بود.

به همین خاطر در یکی از غروب های سرد تهران به گفتگو از زنی پرداخت که حضور تاثیر گذاری در جریان ادبی و روشنفکری ایران داشته است. این مصاحبه به مناسبت سالمرگ فروغ فرخزاد انجام شد تا بلکه بتواند دریچه تازه ای به شخصیت و زندگی او بگشاید. اویی که مثل هیچ کس نبود.

آشنایی شما با فروغ فرخزاد از چه زمانی آغاز شد؟

آشنایی من با فروغ فرخزاد به واسطه یک دوست آغاز شد. دوستی که مهرداد صمدی نام داشت و همراه همسرش از دوستان بسیار نزدیک فروغ به شمار می آمدند و همین طور دوستان صمیمی من. در نتیجه ما با هم آشنا شدیم و برای من بسیار باعث افتخار بود که با شاعر مهم دوران خودم آشنایی نزدیک داشته باشم. این آشنایی تا وقتی که او درگذشت ادامه پیدا کرد و هر لحظه و هر روزش برای من مغتنم بود.

--ادامه در ادامه مطلب--

ادامه مطلب...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم دی 1386ساعت 14:38  توسط حامد کشاورز  | 

۱- سلام

۲- به علت تعطیلی های غیر منتظره و ناگهانی، متاسفانه موفق به اتمام کار مجله نشدیم. ان شاالله از اول بهمن دوباره کا را شروع خواهیم کرد. دوستان تا ۱ بهمن اگر مطلبی دارند برایمان ارسال کنند.

۳- و این هم یک شعر عاشورایی، به مناسبت این روزها:

با اشکهاش دفتر خود را نمور کرد
ذهنش ز روضه های مجسم عبور کرد
در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد
احساس کرد از همه عالم جداشدست
در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است
در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت
وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت
وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت
مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت
باز این چه شورش است که در جان واژه هاست؟
شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست
بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت
دستی ز غیب قافیه را کربلا گذاشت
یک بیت بعد واژه لب تشنه را گذاشت
تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند
دارد غروب فرشچیان گریه می کند
با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید
بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
او را چنان برای خدا بی ریا کشید
حتی براش جای کفن بوریا کشید
در خون کشید قافیه ها را ، حروف را
از بس که گریه کرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
خورشید سربریده غروبی نمی شناحت
بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود
او کهکشان روشن 17 ستاره بود
خون جای واژه بر لبش آورد و
بعد از آن...
پیشانیش پر از عرق سرد و
بعد از آن...
خود را میان معرکه حس کرد و
بعد از آن...
شاعر برید و تاب نیاورد و
بعد از آن...
در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچ کس
شاعر کنار دفترش افتاد از نفس.....

 

حمید برقعی           

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 11:38  توسط کانون ادبی پرنیان  | 

+-- ۱۳ دی ماه، سالروز درگذشت بنیانگزار شعر نو ایران؛ علی اسفندیاری معروف به نیما یوشیج می باشد. ضمن گرامیداشت یاد این بزرگمرد عرصه شعر و ادب سرزمینمان شرح حال و اثار او را می خوانیم:

علي اسفندياري، مردي كه بعدها به «نيما يوشيج» معروف شد، در بيست‌ويكم آبان‌ماه سال ۱۲۷۶ مصادف با ۱۱ نوامبر ۱۸۹۷ در يكي از مناطق كوه البرز در منطقه‌اي به‌نام يوش، از توابع نور مازندران، ديده به جهان گشود
او ۶۲ سال زندگي كرد و اگرچه سراسر عمرش در سايه‌ي مرگ مداوم و سختي سپري شد؛ اما توانست معيارهاي هزارساله‌ي شعر فارسي را كه تغييرناپذير و مقدس و ابدي مي‌نمود، با شعرها و راي‌هاي محكم و مستدلش، تحول بخشد.
پدر نيما سواركاري‌ شجاع‌ و آتشين‌ مزاج‌ موسوم‌ به‌ ابراهيم‌خان‌ اعظام‌ السلطنه‌ از دودمان‌هاي‌ قديمي‌ مازندران‌ بود و به‌ گله‌داري‌ و كشاورزي‌ اشتغال داشت. وي از هنر موسيقي‌ و خطاطي‌ نيز بهره‌مند بود. مادرش‌ نيز زني‌ با ذوق‌ و فرهيخته‌ بود.

نيما دوران طفوليت را در دامان طبيعت و در ميان شبانان و «ايلخي بانان» گذراند كه به هواي چراگاه، به نقاط دور، ييلاق و قشلاق مي كنند و شب بالاي كوه ها به دور هم جمع مي شوند و آتش مي افروزند.
وي در زندگي‌نامه‌ي خود نوشته ، زندگي بدوي من در بين شبانان و ايلخانان گذشت كه به هواي چراگاه به نقاط دور ييلاق قشلاق مي‌كردند وشب‌ها بالاي كوه‌ها ساعت‌هاي طولاني دور هم جمع مي‌شدند .
از تمام دوره‌ي بچگي خود من به جز زد و خوردهاي وحشيانه و چيزهاي مربوط به زندگي كوچ‌نشيني و تفريحات ساده‌ي آنها در آرامش يكنواخت و كور و بي‌خبر از همه جا چيزي به خاطر ندارم.
نيما در دنباله زندگي‌نامه خود مي‌افزايد: در همان دهكده كه من متولد شدم خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده ياد گرفتم . او مرا در كوچه دنبال مي‌كرد و به باد شكنجه مي‌گرفت ، پاهاي نازك مرا به درخت‌هاي ريشه و گزنه‌دار مي‌بست و با تركه مي‌زد و مرا به ازبر كردن نامه‌هايي كه معمولا اهل خانواده‌ي دهاتي به هم مي نوشتند وادار مي‌كرد.اما يك سال كه به شهر آمده بودم اقوام نزديك من مرا به همپاي برادر از خود كوچكترم «لادبن» به يك مدرسه كاتوليك واداشتند.

بقیه متن را در ادامه مطلب بخوانید......

ادامه مطلب...

+ نوشته شده در  پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت 14:55  توسط کانون ادبی پرنیان  | 

+-- همه دوستان، علاقمندان و غیره بدانند و آگاه باشند که شماره جدید فصلنامه پرنیان در حال آماده شدن است. اگر مطلب یا نوشته ای دارید حتما تا ۱۵ دی ماه برای ما بفرستید، ضمنا دفتر مجله هم در هفته آینده از ساعت ۱۲:۳۰ الی ۱۴ هر روزه باز هست و شما می تونید برای همکاری مراجعه کنید.

+-- از این به بعد قسمتی از مطالب مجله قبل از چاپ در وبلاگ قرار داده خواهد شد تا از نظرات شما آگاه شویم.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم دی 1386ساعت 14:48  توسط کانون ادبی پرنیان  | 

 

 

غدیر در آسمان ها مشهور تر از زمین است.

                                                                             امام صادق (ع)

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه هفتم دی 1386ساعت 11:15  توسط زهرا آزادي نيا  | 

مجله "پرنیان" نشریه ای است که سعی دارد پای در وادی گسترده ادبیات و هنر گذارد و در این راه نیز قدم های نخست خود را با انتشار شماره های ۱ (زمستان ۱۳۸۵) و ۲-۳  (بهار و تابستان ۱۳۸۶) برداشته است. "پرنیان" که با تلاش اعضای "کانون ادبی پرنیان" دانشگاه شهید بهشتی تهران کار خود را آغاز کرد در این مدت با پشت سر گذاشتن فراز و فرودهایی که در آغاز هر کاری به خصوص در حوزه نشر وجود دارد اکنون سعی دارد با محکم کردن پایه های خود راهی بلند را در پیش گیرد٬ راهی که بی شک با دلسوزی خوانندگانش و پیشنهادات و انتقادات ایشان بهتر و مطمئن تر پیموده می شود.

در انتخاب مطالب "پرنیان" همواره دقت و وسواس خاصی وجود داشته است تا با استفاده از مطالبی غنی تر و پخته تر بتوان نظر قشر دانشجو٬ فرهنگی و علاقه مندان جدی ادبیات و هنر را جلب کرد و ذائقه کسانی را که می خواهند در این حیطه دانش اندوزی کنند ارتقا داد. دستیابی به این خواسته مستلزم این است که دست اندرکاران مجله راهی را در پیش گیرند تا بتواند  انتقال خواسته های نویسنده به مخاطب را در فضایی دوستانه و به دور از نوشتارهای خشک و رسمی انجام دهد و از خستگی ذهنی خواننده جلوگیری کند. برای این منظور "پرنیان" از همکاری و حمایت های همه کسانی که خواهان اوج گیری دوباره جایگاه ادبیات و هنر فاخر در سرزمینی هستند که در دورانی نه چندان دور جایگاه ممتازی را در این زمینه داشته و بزرگان تکرار ناشدنی تاریخ ادبیات و هنر جهان را پرورش داده است٬ استقبال می کند. 

لذا از تمام عزیزانی که مایل اند ما را در پیموندن بهتر این مسیر یاری کنند می خواهیم با استفاده از پست الکترونیکی مجله و یا درج نظراتشان٬ ما را از لطف خود بهره مند کنند. بدون تردید نظرات و نامه های شما مورد توجه ما است و از همکاری شما استفاده خواهیم کرد. باشد که با همیاری یکدیگر برگی سبز را ارزانی فرهنگ پربار ایران دوست داشتنیمان داریم.

---

1- "پرنیان" آماده است تا از مطالب شما در زمینه های داستان٬ شعر٬ نقد٬ ترجمه٬ طنز٬ تاریخ٬ موسیقی٬ نقاشی٬ طراحی٬ کاریکاتور و ... در صورت تایید در شماره آینده استفاده کند.

2-دوستانی که خواهان استفاده از مطالب شماره گذشته و ارزیابی آن هستند می توانند فایل روبه رو را با فرمت doc (قابل نمایش در نرم افزار مایکروسافت آفیس ورد) دانلود کنند. (کلیک راست کرده و گزینه save target as را انتخاب کنید.) "پرنیان"  (حجم: ۹۷۵ kb)

۳- برای برقرار تماس میتوانید از پست الکترونیک مجله استفاده کنید: parnianmag@yahoo.com

+ نوشته شده در  شنبه یکم دی 1386ساعت 19:46  توسط حامد کشاورز  | 

به نام آن پرنده که بی واژه شعر می گوید

مدت ها پیش جمعی از بچه های علاقمند به شعر و ادبیات دور هم جمع شدند تا با هم باشند و باعث پیشرفت یکدیگر.

امروز، زمان زیادی از آن روز می گذرد و اتفاقات زیادی برای آن جمع صمیمی و اولیه رخ داده است و از آن جمع دو سه نفری بیشتر باقی نمانده اند. و اینگونه شد سرانجام جمعی که با عشق کار خود را شروع کرد و با عشق به کار خود ادامه داد ولی تنگ نظران و بد گهران تاب حضور جمعی که نخواهد تملق آنان را بگوید نیاوردند پس به نامردی و خباثت متوسل شدند و تهمت ها زدند و سنگ ها انداختند و هوچی گری ها که نکردند تا بلکه این نهال تازه را از ریشه در آورند. اما از آنجا که عرض شعبده با اهل راز کردند، کارشان ابتر ماند و امروز بعد از رکودی کوتاه مدت دوباره عده ای دیگر جمع شده اند تا راه را ادامه دهند و باز هم خاری باشند در چشم آنها که جز خود کسی را نمیبینند!.

در این گیر و دار و در دل حوادثی که بر ما رفت تشکر از عده ای ضروری است چه اینکه این کانون با حمایت نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه شهید بهشتی به کار خود ادامه داد و ادامه خواهد داد، پس هر چند که ممکن است آنها هرگز این صفحه را نخوانند ولی تشکر از:

• جناب حجت الاسلام و المسلمین ضمیری، مسئول سابق نهاد نمایندگی
• جناب حجت الاسلام والمسلمین یوسف زاده، مسئول فعلی نهاد نمایندگی
• جناب حجت الاسلام والمسلمین ودود، معاونت محترم فرهنگی نهاد نمایندگی
• جناب آقای عاشوری، مدیر اجرایی سابق نهاد نمایندگی
• سرکار خانم نژاد موسی، مسئول محترم واحد خواهران نهاد نمایندگی
• و همه عزیزان حاضر در نهاد.

بر ما لازم و واجب است.

اما اینک این من و توایم که با صلابت بیشتر و درس گرفتن از آنچه که بر ما رفته است باید چراغی هر چند خرد بیفروزیم و آخر اینکه:

این نهال

روزی درخت می شود،

علف های هرز!

حسین کرمانی

۲۹/۹/۱۳۸۶

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386ساعت 11:19  توسط کانون ادبی پرنیان  |